Ég var að hlusta á spjallþátt á Rás 2 í gær. Þar ræddu þáttastjórnendur um greiðslujöfnun og báðu svo hlustendur að hringja inn og segja skoðun sína á málefninu. Kona hringir.

Þáttastjórnandi: „Jæja, hvað finnst þér um greiðslujöfnun? Ertu búin að kynna þér þetta?“
Kona: „Nei.“
Þ: „Nú?“
K: „Nei, ég er bara svo heppin að þurfa ekki á þessum úrræðum að halda.“
Þ: „Uuuu já, ókey.“

Til hvers í fjandanum var hún eiginlega að hringja? Fólk kemur mér stöðugt á óvart.

Orðsifjar dagsins (reyndar bara ein orðsifj):

G-string:
1878, geestring, "loincloth worn by American Indian," originally the string that holds it up, etymology unknown. The spelling with G (1891) is perhaps from influence of violin string tuned to a G (in this sense G string is first recorded 1831). First used of women's attire 1936, with reference to strip-teasers.

(Í boði etymonline.com)

Ég og mamma ætlum að búa til slátur bráðum en mig langar miklu frekar til að nota dótaríið í að búa til splatter-mynd. Nóg af innyflum og blóði og svoleiðis. Svo er ég ekkert rosalega hrifin af slátri en ég held að það séu aðallega storknaðir mörkubbar sem pirra mig, ekki sláturbragðið sjálft. Það er þá bara eins gott að skera mörinn nógu smátt. Svona er nú líf mitt og pælingar æsispennandi.

Þann 10. október í fyrra var ég samkvæmt blogginu að sturlast úr geðvonsku „af ýmsum ástæðum sem ég nenni ekkert að tíunda hér“ (já, eða þar öllu heldur). Nú er ég sjúklega forvitin. Hvað gerðist? Hverjar voru þessar ástæður? Var það þjónninn sem drap hann? Var brjóstahaldarinn í skápnum vinstra megin?

Nei nei nei, nú liggur sambýlismaðurinn uppi í rúmi/stofusófa (einn og sami hluturinn á okkar heimili) og engist um af magaverkjum og almennri vanlíðan. Ætli þetta sé flensa? Hvert er hægt að flýja þegar maður býr í stúdíóíbúð? Og hugsa sér, ég fór í sleik við hann í gær og fleira. Ojojoj, þetta líst mér aldeilis ekki á. Ég er að spá í að éta heilan hvítlauk og skola honum niður með sjö lítrum af appelsínusafa með extra C-vítamíni. Svo mun ég maka mig út í lýsi til að búa til sýkladrepandi hjúp áður en ég leggst til hvílu við hliðina á smitberanum.

Ó, en ég flyt nú aldeilis ekki bara slæmar fréttir. Ég bjó til ótrúlega gott naan-brauð áðan. Eyþór Arnalds má fara að vara sig. Þá þarf ég bara að læra á gítar og eitthvað smá fleira... þetta er allt að koma.

Alltaf er maður að passa sig á flensu... ég er t.d. mjög dugleg að þvo mér um hendurnar og er ekkert að vasast ofan í fólki að óþörfu. Á flensuvarnarplakötunum sem hanga uppi í vinnunni er fólki líka bent á að hósta hvorki né hnerra framan í aðra. Hnuff, hugsaði ég, hvaða rumpulýður hóstar og hnerrar framan í aðra?! Lítið vissi ég þá.

Í gær var ég með fjögurra ára næturgest. Í morgun vorum við frænkurnar að finna okkur til fyrir vinnu/leikskóla og litla þurfti að pissa eins og gengur og gerist. Þegar ég var að girða upp um hana, kraup ég þannig að ég var í augnhæð við barnið og andlitið á mér svona fimm sentímetrum frá hennar. Hvað gerir litla dýrið þá? Jú, hnerrar auðvitað af öllum lífs og sálar kröftum, með frussi og öllu. Hún hnerraði sem sagt ekki á mig, hún hnerraði upp í mig. Skelfingarsvipurinn á mér hlýtur að hafa verið óborganlegur. Og hvað gerir maður eftir svona miskunnarlausa sýklaárás? Þvær sér um hendurnar? Niii, ætli það þýði nokkuð. Ef hún er með eitthvað þá er ég svo sannarlega komin með það líka.

Ég er að sturlast úr taugaveiklun í öllu þessu flensutali. Ég er svo sem ekkert hræddari við að fá svínaflensu en aðra flensur... mig langar bara ekkert að fá neina flensu, bara alls ekki. Fyrir þessu eru aðallega þrjár ástæður:

1. Það er ógeð að fá flensu. Flensa er ekkert svona æi ég er dáldið slöpp, best að vera heima og horfa á vídeó-dæmi. Nei takk kærlega. Síðast þegar ég fékk flensu, og það eru nú ekki nema tvö og hálft ár síðan, lá ég svoleiðis nötrandi og skjálfandi úr bein-, haus- og allskonar verkjum, með sjúklegan hita og svo veik að ég komst varla á klósettið. Öll hljóð og ljós (þ.m.t. dagsbirta) var alveg off, og vídeógláp ekki einu sinni til að tala um. Þetta var líka sérstaklega nöturleg lífsreynsla vegna þess að ég bjó í útlöndum og hafði hvorki kærasta né foreldra til að vorkenna mér og búa til veikite með engifer og svoleiðis. Og ég var rúmliggjandi í andskotans tvær vikur. Þvílíkur viðbjóður.

2. Það er mikið að gera í vinnunni minni. Mér þykir vinnan mín skemmtileg en henni fylgir sá galli varðandi mörg verkefni að ef ég geri ekki það sem ég á að gera er enginn annar sem gerir það. Það bíður því yfirleitt haugur af vinnu þegar maður snýr aftur. Ég hef verið heima veik en þá var ég að kúka í buxurnar af stressi yfir því að allt færi í köku. Hvorki hressandi né afslappandi.

3. Ég er að fara á Airwaves. Og ég hlakka geðveikt til og ég verð hryllilega súr ef ég verð svo bara veik í staðinn.

Núna finnst mér eiginlega eins og ég sé að verða lasin. Samt er ég búin að vera ótrúlega varkár... held t.d. alltaf niðri í mér andanum ef fólk kemur nálægt mér og þvæ mér um hendurnar á tíu mínútna fresti. Djöfull vona ég að þetta sé ímyndun í mér.

Þetta tölvupóstskeyti barst mér í morgun:


From: Áskrift Morgunblaðsins
Date: 2009/9/25
Subject: Re: Staðfesting á uppsögn
To: hafdis@gmail.com

Uppsögn þín hefur verið móttekið og afgreitt [sic].
Uppsögnin tekur gildi um mánaðarmótin.

Með kveðju
Áskriftardeild
Morgunblaðsins

===============================================
Moggaklúbburinn

Allir skráðir áskrifendur eru félagar í Moggaklúbbnum og njóta
þar með tilboða um góð kjör á ýmiss konar afþreyingu; bíómiðum,
listviðburðum, bókum og hljómdiskum, auk þess sem, dreginn er út
glæsilegur ferðavinningur mánaðarlega.


Ég er hæstánægð með þetta. Hins vegar er ég ekki, og hef aldrei verið held ég, áskrifandi að Mogganum sem gerir málið dálítið furðulegt. Kannski ég og Sveinn Andri ættum að stofna klúbb fyrir fólk sem segir upp Mogganum án þess að hafa verið áskrifendur. Ég ætla að senda honum sms.

AMMLI-AMMLI-AMMLIBADDN!

(http://media.photobucket.com/image/old%20lady/abarrett07/old-lady.jpg)

Mikið er ég fegin að það er föstudagur. Síðustu helgi var stíf dagskrá... djamm og dans fram undir morgun á föstudeginum og vaknað fyrir allar aldir á laugardeginum til að fara í réttir og á hestbak. Áts. Þessa helgina ætla ég bara að hjúkra Sambó sem fer í aðgerð í dag og fara í sterasprautur fyrir brennómótið á laugardaginn... og spila brennó auðvitað. Svo raka ég kannski á mér lappirnar ef ég nenni. Nei, sennilega mun ég ekkert nenna því.

Sæll, er september að verða búinn? Ég er ekki einu sinni byrjuð á verkefnalistanum mínum fyrir veturinn... sem er einmitt þessi:

• Prjóna ullarsokka á Sambó
• Læra að spila á gítar
• Læra að spila á hljómborð
• Kaupa mér hjól
• Baka fullkomið naan-brauð (kannski maður hringi í Eyþór til að fá tips)
• Borga upp yfirdráttinn minn
• Hlusta á allar Jethro Tull-plöturnar
• Hætta að fá unglingabólur
  

Mér sýnist að ég verði að fara að bretta upp ermar - það eru bara alveg að koma jól. Hver vill lána mér gítar?

Ooooh, mig dreymdi að ég hefði keypt mér rauða tveggja bolla espressó-könnu, alveg í stíl við Kitchen Aid-vélina sem ég er með í láni. Ég verð að fá svoleiðis.

Í nótt slóst ég ægilega við Einar Örn Sykurmola í draumi. Við vorum inni í gamalli og risastórri íbúð og það var fullt af fólki í kringum okkur, þ.á m. Sambó, en enginn skarst í leikinn. Einar reif upp viðargólflista og ætlaði að berja mig í klessu með honum en ég náði að teygja mig í járnstöng sem ég gat varið mig með. Þetta var blóðugt og hryllilegt. Sem betur fer vaknaði ég áður en Einsi murkaði úr mér líftóruna. Það er stórundarlegt að mig dreymi þennan mann; mér finnst mér hann reyndar hundleiðinlegur tónlistarmaður en það er ekkert að bögga mig svona dags daglega. Kannski sá ég hann í Bónus eða eitthvað án þess að taka eftir því.

Ég á sennilega 40-50 pör af skóm en enda alltaf á því að fara í sömu gatslitnu og sjúskuðu adidas-strigaskóna þegar ég fer út úr húsi. Þetta er vegna þess að ég er haldin sjúkleika sem lætur mig kaupa skó sem eru fallegir á að líta en sérlega ópraktískir til daglegra nota. Það er slæmt fyrir fólk eins og mig sem er yfirleitt fótgangandi. Ætli það sé til stuðningshópur fyrir þetta?

Ég lufsaðist upp í matjurtagarð áðan ásamt nokkrum fjölskyldumeðlimum. Þar var náttúrulega flest myglað, ormétið og/eða arfakæft. Maður uppsker víst eins og maður sáir og verður að rækta garðinn sinn og svoleiðis. Hinir klöppuðu hver öðrum á öxlina og sögðu að þetti gengi bara betur næsta sumar. Ég á nú eftir að sjá okkur nenna þessu aftur.

Við eigum reyndar nóg af kartöflum, smá kál og hvað? Jú, auðvitað radísur. Hressandi. Ég tók með mér kál og kartöflur heim en nú liggur þetta í poka frammi í gangi. Ég andast af leiðindum bara af því að hugsa um að skola þetta og þurrka og troða í poka. Fyrst þyrfti ég þá líka að vaska upp sem ég nenni alls ekki. Sambó er í sturlaðri skóla- og vinnutörn fram í miðjan september. Er ég viðurstyggilegur maðkur ef ég geymi uppvaskið þangað til? Am I?! Svona hugsunarháttur er ekki mér að kenna og ég er ekki svona löt... fíngerðar og viðkvæmar hendur mínar eru bara ekki gerðar fyrir svona erfiðisvinnu og subberí, alveg satt. Það eina sem þær ættu að gera allan daginn er að halda á kampavínsglasi (önnur) og munnstykki með sígarettu (hin).